Literatura pozytywizmu

Grażyna Soboń
Rate this post

Co to jest literatura pozytywizmu?

Literatura pozytywizmu to kierunek literacki, który często jest określany jako „późne romantyzm” lub „romantyczny realizm”. Istnieje przekonanie, że pozytywizm miał swój początek w latach 60. XIX wieku zaraz po zmianach gospodarczych i politycznych jakie zaszły w Europie. Bazował na założeniach racjonalizmu i miał na celu stworzenie systemu, który będzie szanować zasady moralności i postęp. Wakacje morskie, wytwory maszyny parowej, komunikacji miejskiej to tylko niektóre z aspektów tego nurtu literackiego.

Czy w polskiej literaturze jest literatura pozytywistyczna?

Tak, polscy literaci pozytywizmu silnie wpłynąli na kształt literatury polskiej. Był to okres przełomu między XIX iXX wiekiem, a wielu autorów polskich miało podobne tematy i problemy społeczne do ich odpowiedników zachodniej Europy. Autorzy tacy jak Eliza Orzeszkowa, Bolesław Prus, Stefan Żeromski i inny silnie wpłynęli na kształt polskiej literatury w tym czasie. Wspólnym tematem ich twórczości był konflikt między tradycją a nowoczesnością oraz walka o lepsze jutro.

Jakie są główne cechy literatury pozytywistycznej?

Literatura pozytywistyczna skupia się na walce z negatywnymi aspektami ludzkiej egzystencji, takimi jak bieda, przemoc, niesprawiedliwość społeczna itp. Akcentuje wiarę w indywidualizm, postęp, racjonalizm i etykę. Bardzo często jest nacechowana ideami pozytywizmu. Autorzy skupiają się na odczuciu więzi z narodem, postawach wolnego człowieka, zarządzaniu patologiami i bronią praw człowieka. Przykładem może być słynny utwór Bolesława Prusa „Lalka” z roku 1890 oraz „Faraon” Elizy Orzeszkowej z 1886 roku.

Jaka jest konkluzja dotycząca literatury pozytywizmu?

Literatura pozytywistyczna była ważnym przełomem w XIX-wiecznej kulturze europejskiej. Autorzy polscy silnie wpłynęli na rozwój tego nurtu literackiego. Złożył się on z wielu cech, które wpłynęły na kształt literatury niemal do końca dziewiętnastego wieku. Wykorzystywał idee i zasady racjonalizmu, postępu i indywidualizmu. Silnie akcentowano zmaganie się z patologiami społecznymi, a przede wszystkim walkę o większą sprawiedliwość społeczną. Wykorzystywał współczesne motto: ruch to życie!

Czytaj:   Literatura angielska

Podobne artykuły:

Related Posts